24-07-09

*Dag 19: Grand Canyon en Montezuma (22 juli)*

Hallo allemaal,

Vanmorgen moesten we opstaan op een uur dat veel te vroeg is om het hier zomaar openbaar te schrijven. Het was een echte schande, een foltering voor de jonge kinderhartjes. Natuurlijk had dit ook z’n voordelen, we konden de middeleeuwse camping die voor ¾ in renovatie is op tijd verlaten en voor het avontuur dat ons straks te wachten stond moest je wel wat over hebben.

Zo trokken we net zoals gisteren in de richting van de Grand Canyon. Op één of andere manier kwam de afstand van 5O mijl voor sommigen toch nog goed uit om een ontbijt te nemen of nog wat bij te slapen. Iets na zeven uur kwamen we aan bij de luchtvaartmaatschappij “Papillon”. We zagen zeker 10 helikopters klaarstaan en onze hartslag was denk ik plots iets te hoog om goed te zijn. We gingen vlug in checken, bekeken nog een instructiefilm en dan was het eindelijk zover. De familie Van Oevelen mocht als eerste naar buiten, Wij moesten zeker nog 10 minuten wachten maar door onze charmes stegen wij toch ruim 5 minuten eerder op dan hen. We waren op voorhand al gewogen en kregen dus vaste plaatsen. Moeke, Maaike en ik hadden het geluk om vooraan te mogen zitten, ik zat nog naast onze piloot Steve en was dus co-piloot. Vake zat op de tweede rij in het midden. We zagen echt allemaal ongelooflijk goed. De familie Van Oevelen had iets meer pech, ze zaten allemaal van achter en Nicolas en Aline moesten zelfs achteruit vliegen. Ondanks deze pech genoten zij zeker en vast ook van deze unieke en fantastische ervaring! Dit is echt een toffe manier om het prachtige wonder van de natuur te kunnen bekijken.

Na onze vlucht namen we nog even tijd voor de rest van ons ontbijt en besproken we wat we de volgende dagen gingen doen. Volgens ons vake zat onze planning iets te vol maar we besloten toch maar om te proberen onze op voorhand uitgestippelde route te volgen. De camping waar we heen wouden lag in Blythe aan de Colorado river midden in de Colorado desert. Het was 6 uur rijden maar we maakten een tussenstop bij Montezuma castle, een huis (een groot huis) dat zich in een rotswand bevindt. We aten in onze camper onze lunch op en zetten vervolgens onze tocht richting Blythe verder.

Rond 6 uur kwamen we aan op de camping en al vlug gingen we wat afkoeling zoeken in de Colorado, deze was jammer genoeg ingenomen door 3 monsterlijke honden en hun typisch Amerikaanse baasjes. We raapten al onze moed bij elkaar en besloten ons niks van de honden (en de baasjes) aan te trekken. Terwijl de volwassen wat kleren wasten en voor het eten zorgden namen wij nog een duik in het warme zwembad. Met de sterren aan de hemel en de bliksem rondom ons genoten we van een gezellige BBQ met véél te sterk gekruid vlees! Het koelde daar echt niet af in Blythe, volgens mij was het zeker ronsd 11 uur ’s avonds nog in de 30 graden. Het was weeral een vermoeiende en lange dag! Mogen trekken we verder richting… SAN DIEGO!!!`

Geschreven door Femke

xxx

Zoenen

 

 

04:46 Gepost door femke-van-duyse - in Algemeen | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

*Dag 18 : Grand Canyon (21 juli)*

Neen, we zijn niet omgekomen in de Canyons, maar Amerika heeft duidelijk ook nog enkele plaatsen waar de internet verbindingen niet stabiel zijn.  Maar, voor de IT literates, we hebben voor de volgende dagen terug 5 “blokjes” op de wireless.

 

Doch terzake,  Hervé heeft het hard te verduren deze dagen. De trouwe lezer kon mijn relatie met Hervé reeds in vorige literaire bijdragen uitvoerig volgen, maar nu begint hij ook bij buurvrouw keet te schoppen.  Een afgebroken ruitenwisser, een ineengezakte kast en ook de doucheknop laat het ondertussen helemaal afweten.  Don’t push your luck, Hervé. Dat zal buurvrouw niet blij maken.  Gelukkig is buurvrouw van het opgewekte type en kan zelfs, naast de fratsen van Hervé en een nakend onweer, een campground die volledig in renovatie is, haar humeur niet bederven.  Het helpt natuurlijk als je van ’s morgens sympathieke buren tegen het lijf loopt J

 

Onze campground ligt vlakbij de Grand Canyon, dat wil zeggen slechts een kleine 50 miles te rijden. (dat zou zo iets zijn als op ’t Ster gaan camperen om ’s morgens naar de zee te rijden) On the road dus maar richting Canyon.  Aangezien we al menig canyon achter de kiezen hadden, waren de verwachtingen voor de “Grand” hoog gespannen.  Om alvast in het ritme te komen, werd de canyon eerst IMAX-gewijs aanschouwd.  Prachtige beelden vanuit het oogpunt van de eagle en de jaguar, maar volgens critici mogelijks toch gewoon handig gemonteerd.  De groep besloot dus dit staaltje onovertroffen natuur met eigen ogen te gaan aanschouwen.  Dat was echter buiten de weergoden gerekend, want tegen het einde van de film zaten we, hoewel de prognose slechts 20% kans aangaf, volop in een Amerikaanse thunderstorm, de monsoon (eentje waar jullie in België jaloers op zouden zijn), waartegen zelfs het dak van het IMAX theatre niet tegen bestand was.  Autochtone medewerkers verzekerden ons dat dit normaal was voor de tijd van het jaar, en dat tegen 4u het ergste zou over zijn.  (lezers thuis dragen best een 3D brilletje, om het ook allemaal levensecht mee te beleven)

 

Het plaatselijke steakhouse bood beschutting tegen het ergste noodweer, en zou ons ook toelaten om de tijd te overbruggen tot 4pm.  Christel en Geertrui hielden zich onledig met een diepgaande analyse van het Amerikaanse rechtssysteem, en onderwijl genoten Koen, zijn naam wordt hier uitgesproken zoals de bekende filmmakers, de Coen brothers(voor de kwissers, graag  2 titels van deze heren) en ondergetekende van enkele Miller Lites.  Het leven kan soms toch ook gewoon lekker ongecompliceerd zijn.

 

Na 4 uur trokken de onweerswolken inderdaad weg en kon uitvoerig van de Canyon worden genoten, en hij loste de verwachtingen volledig in.  De rapids (nee Gilleke, geen rabbits) in de Colorado (kolkende versnellingen in de rivier) hadden zodanige impact op Geertrui dat zij al gauw een eigen rapid wou creëren.  Je begrijpt dat een “Christianneke” niet ver weg was (1).  We waren dan ook niet al te zeer verwonderd toen we de volgende dag in de plaatselijke krant de opener “Man drove off edge of canyon” lazen.  (neen, er zijn geen foto’s).  Ondertussen maakte Christel op het busje naar één van de Vista Points van een klein dutje van schrijver dezes gebruik om Nederlandse vrienden te maken (ja, het was een free shuttle natuurlijk).  Geertrui moest het plaatsje delen met een Amerikaan, waarvan het niet direct duidelijk was of het er één of 2 waren.

 

Bij één van de laatste stops (Powell Point) zou de sunset over de Canyon te bezichtigen zijn, maar aangezien de groep het niet eens raakte over waar er diende te worden gekeken, werden wat lukrake foto’s genomen in alle richtingen.

Vooraleer de 50 miles terugweg aan te vatten, werd op verzoek van de kinderen nog een bezoek aan de McDo’s gebracht.  (Geertrui hield het voor een keertje, om begrijpelijke reden, eerder bescheiden). 

 

En zo eindigde onze nationale feestdag dag toch nog in stijl. 

Geschreven door PEter

 

 

(1) Een Christianneke is een, ook bij lopers bekend fenomeen, waarbij de darminhoud zich plots en zeer snel een uitweg zoekt zonder toilet in de buurt, genoemd naar een Belgische oma, die deze bijwijlen spectaculaire discipline, eerst uit noodzaak, maar daarna ook als hobby uitoefent.

03:29 Gepost door femke-van-duyse - in Algemeen | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

22-07-09

*Dag 17: Antilope Canyon (20 juli)*

Zeven van ons hadden al een vermoeden juris tantum dat we met twee professionele fotografen op stap waren. Het vermoeden werd ondersteund door het feit dat ze vorig jaar (of is het al twee jaar geleden?) een professionele opleiding van toch wel zeker vijf avonden hebben gevolgd. Vandaag is het vermoeden een vermoeden jure et de jure geworden. Oef, gelukkig kan ik aantonen dat Latijn toch wel noodzakelijk is in het leven. In de Antilope Canyon in Page aan het Lake Powel meer hebben ze hun “once in a lifetime” foto’s gemaakt.

 

Deze 20ste juli begon nochtans twijfelachtig. Niet alleen was het de huwelijksverjaardag van één van de twee koppels (by the way, waar blijven die bubbels?), de lucht was voor het eerst sinds lang ook bewolkt. Snikkend warm weliswaar, maar slechts hier en daar een plukje blauw. En die zonneschijn was nochtans cruciaal vandaag. De Antilope Canyon is een zeer smalle en grillige kloof, soms maar een halve meter breed, waarin de inval van het zonlicht tussen 10 en 14 uur een kleurspel geeft dat in de natuur zijn gelijke niet kent. Het ontbreken van zon zou al dat fraais aan onze zintuigen doen voorbijgaan. Vooral de fotografen zaten in zak en as. We vergokten onze dollars er toch maar op (en wat we, op Gilles na natuurlijk, in Las Vegas niet hadden gedaan) dat de zon op het juiste moment zou komen piepen. En kijk, de natuurgoden van de Navajo-indianen waren ons goed gezind. Na een heuse Paris – Dakar – etappe (met zijn allen bovenop een pick-up, drie mijl over een bultig woestijnlandschap tegen een vervaarlijke snelheid) kon de zon volop haar werk doen. Wat ik daar zag; heb ik qua esthetische ervaring in de natuur nog niet meegemaakt. Het spel van zon, zand en stenen geeft een Van Goghiaans impressionistisch kleurpallet, Ik voel het, jullie snakken nu al naar de onweerstaanbare foto’s van onze twee dames. Binnenkort te koop op het internet. Nicolas organissert. Een interne boodschap aan de fiscus: nu je toch de blogs van de zelfstandigen opvolgt, we zullen de inkomsten braaf aangeven. Maar weet wel dat we de royale fooi voor onze Indiaanse gids kreeg -zij inspireerde zovele foto’s- als investeringskost in rekening zullen brengen.

 

De weergoden waren ons in de namiddag minder goed gezind. De eerste geplande activiteit die we moesten cancellen, is de boottocht op Lake Powel geworden. Toen we wilden uitvaren, stak een vervaarlijke thunderstorm op. En aangezien er bij de bende van negen maar drie onvervaarde rechtstreekse afstammelingen van de Frans-Vlaamse piraat Jan Bart zijn, kon de vaart volgens de bange meerderheid van zes (en daarin gevolgd door de verhuurders van de boten) niet doorgaan. We zochten dan maar troost in een sjieke jachtclub bij een frisse en èchte Hoegaerden (met een stukje citroen).

 

Na het bunkeren van nog wat lekkers in de Safe Market van Page, trokken we verder richting Grand Canyon. Dwars door Navajoland. Voor zij die nog iets willen opsteken van deze blog, Navajoland is een gebied ter grootte van de helft van West Virginia en dat zich uitstrekt over delen van Utah, Arizona, New Mexico en Colorado en waar de Indianen een zekere mate van zelfbestuur hebben.

 

Ook nog een interne mededeling voor Philippe van de familie Trap: de spoorweg in Flagstaff langs de Route 66 ligt er nog steeds. We begrijpen nu zeer goed dat je daar moeilijk de slaap kon vatten naast al die bulderende treinen.

 

En nu afwachten wat we (over)morgen gaan beleven in de Grand Canyon.

 

Geschreven door Koen vd

xxx

 

08:19 Gepost door femke-van-duyse - in Algemeen | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |

20-07-09

*dag 16: Monument Valley (19 juli)*

Hey folks,

Eerst en vooral … We did it! Koen hoort natuurlijk liever ‘Yes we can!’. Wanneer dit gepubliceerd wordt hebben we de 1000 bezoekers gehaald en dat is niet niks. Vanwege alle blogmakers hier nen dikke merci! Het is leuk om op deze manier contact te houden met het thuisfront. Jullie reacties worden graag gelezen!

Enfin, tot de orde van de dag nu.

Omdat we al in Monument Valley zijn, kunnen we (weeral) rustig opstaan en ontbijten. Douchen doen we best in het sanitair blok, onze koudwaterkraan doet het al van bij het begin niet meer en nu is de warmwaterkraan bij de buren ook stuk. We denken er ernstig aan beide campers met de deuren open tegen elkaar aan te zetten zodat we van de ene douche naar de andere kunnen rennen… een echte ‘hop on - hop off shower’ dus. Koen heeft alvast een plaats in de loges gereserveerd.

Alle gekheid op een stokje, soms missen we wel wat luxe (of zijn dit basisbehoeften?).

Rond 11u zijn we dan in het park zelf dat nog volledig in handen is van de Navajo-indianen. Hele families halen hier hun inkomen uit het toerisme en dat merk je ondermeer in de shop die uitpuilt van de typische indiaanse hebbedingetjes. De economisten onder ons waken nog steeds over het budget en we zijn er even snel weer buiten als binnen.

We gaan navraag doen wat het kost om te gaan paardrijden of een jeeprit te maken (de economisten zitten nu met een gat in hun begroting). Na overleg splitst de groep zich op: Koen, Maaike en Gilles gaan met de jeep, de rest te paard. We starten onze trip om 13u en ondanks het feit dat het vandaag wat bewolkt is, is het hier nog steeds bloedheet.

Onder het motto ‘zo het paard, zo de ruiter’ krijgt Peter (alias James de Liquor) een tam paard dat de rest gewoon volgt zonder zich al te veel vragen te stellen. Nicolas had het rijden al snel onder de knie.

Mozes (Femke voor wie de vorige blogdagen miste) moest vandaag de fakkel doorgeven aan Aline die nu op kop reed (omdat de grootouders zich niet te veel zorgen zouden maken, er reed een indiaanse gids voor haar).

Femkes paard was een diesel en kwam dus wat trager op gang maar met behulp van een takje als zweepje geraakt ze ook in galop. Zoals verwacht hadden Geertrui en ikzelf alles onder controle en hield ik als laatste een extra oogje in het zeil.

Halfweg kwamen we Koen, Maaike en Gilles tegen en hielden we even halt om ervaringen te wisselen.

We reden verder naar Big Hogan, een rots die de indianen beschutting gaf in de tijd dat ze nog niet in huizen woonden. Op de wanden waren oude tekeningen terug te vinden.

Toen we uit de grot kwamen, hoorden we gedonder. Volgens onze gids zou het vandaag nog regenen maar we zouden de tocht droog af kunnen maken. Die tocht eindigde trouwens met een schoonheidsfoutje van de gids die ten val kwam omdat zijn paard steigerde. Peter, Nicolas en Aline moesten plots uitwijken zodat ook Peters bril in het zand belandde. Gelukkig liep het voor de gids én de bril goed af. De kids vonden het in ieder geval spectaculair…

Toen we terug aan het visitor center kwamen, brachten we onze vochtbalans terug wat in evenwicht. Je moet hier namelijk 4 liter water per dag drinken en dat is nodig ook.

Nog even tanken en om 17u vertrekken we naar Page. Onderweg begint het inderdaad even te regenen. Niet echt veel en het zijn de eerste druppels die we hier zien.

Nadat we de camping gevonden hebben gaan we naar een lokale pizzeria waar we ook de volgende dag plannen. Nog een nachtelijke wandeling (’t is 21 u maar al pikkedonker want het uur is weer eens verzet. We zijn nu opnieuw 9 uur achter op jullie) naar de douches en we kunnen er weer tegen.

Slaapwel en tot morgen… dan maakt Koen (waarschijnlijk) het mooie weer!

Geschreven door Christel

 xxx

Lachen

18:00 Gepost door femke-van-duyse - in Algemeen | Permalink | Commentaren (7) |  Facebook |

*Enkele sfeerbeelden*

arches0730001             KC0600001                          KC0540002                                

 

 

 

 

 

 

 

BC80850001

 

 

 

17:54 Gepost door femke-van-duyse - in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

*Dag 15: Raften op de Colorado River (18 juli)*

Hédaar in ons regenachtig landje, hier nog een beetje nieuws uit het bloedhete Amerika.

40°C zijn we zo stilletjes aan gewoon aan het worden. Zelfs voor 45° draaien we ons hand niet meer om, zeker als we op het heetst van de dag enkele uren kunnen doorbrengen op of in de Colorado River.

Onze dag begon een beetje lui. We mochten nl. eens uitslapen, want we hadden een raftingtocht geboekt die pas om 12u begon. Nicolas en Peter maakten dan ook dankbaar van de gelegenheid gebruik om superlaat uit hun bed te komen. De meisjes en Gilles zorgden ervoor dat ze toch eerst nog even konden gaan zwemmen.

En dan richting Moab centrum voor ons raftingavontuur.  Vermits er deze winter veel sneeuw op de bergen lag en het in het voorjaar veel had geregend, stond er in de Colorado voldoende water om nog een aantal rapids van klasse 1,2 en 3 te kunnen meepikken. En dat was “fun”, vnl. de klasse 3 rapid deed het water om onze oren spatten. Maar onze gids stuurde de boot met stevige hand door alle versnellingen heen. Een kanootje had minder geluk, maar alles liep goed af. Ondertussen mochten we op de kalmere delen (en dat waren er vrij veel) het water in.

We lieten ons heerlijk meedrijven met de stroming van de Colorado terwijl we de prachtige rode heuvels met daarbovenop de rode rotsen rondom ons bewonderden.

Puur genieten!

Heel wat films werden hier gedraaid. De rode rotsen lijken net vestigingen hoog op de zandheuvels.

Uit de boot springen, geen probleem, maar erin geraken! We moesten elkaar optrekken aan onze zwemvest. Ook een kwestie van gewoonte. Gilles kon uiteindelijk zijn papa helemaal alleen in de boot trekken.

We meerden even aan ter hoogte van een klein zandstrandje, waar we een lekkere lunch gebruikten. Heertlijk zo in de vrije natuur. En maar smeren met zonnecrème!

Gedurende het vervolg van de tocht maakten we nog even onzacht kennis met een rots, maar voor de rest verliep alles gesmeerd en nadat onze half gedrogeerde chauffeur ons naar de campers had terug gebracht, konden we onze reis verder zetten.

We trokken verder richting Monument Valley. Onder begeleiding van Michael Jackson passeerden we weer sterk wisselende landschappen, altijd anders maar vaak geweldig mooi! Hier en daat stond een hert verwonderd toe te kijken.  Hé, er passeren hier twee campers!  Ik denk zelfs dat ik een slang heb gezien!, maar er wordt aan getwijfeld …

En bij valavond verscheen Monument Valley, met zijn prachtige skyline aan de horizon.

Het belooft morgen weer een dagje vol Oooh’s Aaah’s te worden!

En oh ja, tante Inne en nonkel Jos, van harte gefeliciteerd met jullie huwelijksverjaardag!

 

Geschreven door Geertrui

xxx

Lachen

17:37 Gepost door femke-van-duyse - in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

19-07-09

* Dag 14: Moab (17 juli)

Om kwart na zeven stond onze wekker al, om rond half negen naar het “Arches” national park te vertrekken, en dan door te rijden naar Moab. Alweer de deadline gemist, maar om negen uur waren we toch allemaal vertrekkensklaar. Aangezien de baan richting Moab lang en recht was, was het voor sommige kinderen een uitgelezen kans om wat uurtjes bij te slapen (Femke en Nicolas). Door de vlot berijdbare baan was het mogelijk om in alle mogelijke posities te slapen …

Om half twaalf hadden we de tocht van 215 miles reeds overbrugd. Om voort te gaan op ons elan zijn we google nog maar eens letterlijk te snel af geweest. Volgens “Google Maps” zou de tocht op zijn minst drie uur en een kwartier geduurd hebben, maar onze F1-piloten deden het maar liefst drie kwartier sneller!! Morgen worden ze naar Duitsland overgevlogen om daar hun miljoenencontract bij Ferrari te ondertekenen. J

Naar het schijnt hebben we op onze weg naar Moab het “Capitol Reef” park bezocht. We zouden daar “The Castle”, “The Capitol Dome” en “The Old Fruita School” bewonderd hebben. Ik kan niet veel vertellen over het park, aangezien ik de hele tijd lag te slapen. Om half twaalf stopte Hervé bruusk op de parking van het “Arches” national park. Door de schok rolde ik met mijn hoofd tegen de muur, en werd wakker. L  Het park staat bekend om zijn natuurlijke rondbogen. Ze lijken wat op triomfbogen, met het verschil dat deze rondbogen door de natuurelementen ontstaan zijn uit één grote steen. Maar omdat dezelfde krachten die dit park gecreëerd hebben, de bogen langzaam aan terug aan het vernietigen zijn, is dit park bijna gedoemd om binnen enkele eeuwen zijn deuren te sluiten. Ze zullen dan weer moeten wachten op een nieuwe ijstijd om het park te heropenen. Tijdens onze wandeling door het park bezochten we de, door de geologen onder ons, welgekende “Landscape Arch”. Deze natuurlijke rondboog is een van de grootste bogen ter wereld, maar zal volgens ons die titel niet lang meer dragen. Op bepaalde plaatsen heeft de boog nog maar een dikte van een meter. Al wie deze “monsters” nog wil zien zal zich moeten haasten, of geduld hebben tot na de volgende ijstijd!! Op onze weg passeerden we ook nog “The Balanced Rock” en in de verte zagen we “The north- en The South Windows”. Ongehoorzaam als we zijn, voelden we ons toch genoodzaakt om weer eens af te wijken van het traject, en even door het woestijnzand te wandelen richting “The Tunnel Arch” en “The Pine Tree”. Aangezien niet iedereen de quadtocht van gisteren even goed verteerd had in combinatie met de hitte, besloten we om de tweede wandeling niet te maken, en zo “The Delicate Arch” vanop een “Vista Point” te bekijken, en vast te leggen op de gevoelige plaat. De fut was er wat uit, en iedereen snakte naar het zwembad. Daarom lieten we ook de andere bezienswaardigheden voorbijgaan, en bekeken we ze vanuit Hervé. Wanneer we eindelijk de camping bereikt hadden, snelden we allemaal samen naar het zwembad. Alleen Peter was niet te bekennen aan het zwembad, aangezien hij nog even op afzondering wou met Hervé, richting de plaatselijke “Liquor Store”. We aten gezellig samen onze “kiekens” op, die we daarvoor gekocht hadden in “The City Market”. Daarna genoten we van een glaasje wijn met wat chips, en stokbrood met olijfolie onder een heldere sterrenhemel. We gaan steeds verder het binnenland in, en de hoeveelheid wolken neemt dagelijks af. Omdat er ’s avonds geen vuiltje meer aan de lucht is (letterlijk, weliswaar), hebben we nu al enkele avonden op rij “The Milkyway” kunnen zien van op onze campings. Normaal gezien was er voor het bezoek aan het park morgen een volledige dag gerekend, en zouden we vandaag dus geraft hebben. Onze gidsen vonden een volledige dag echter zwaar overdreven voor dit park, en besloten gezamenlijk om het park vandaag te doen en morgen de halve dag te gaan raften op de Colorado-river, en dan ineens door te rijden richting “Lake Powell”. Als alles morgen dus vlekkeloos verloopt, liggen we tijdelijk een halve dag voor op schema, zodat we het programma in Monument Valley rustiger kunnen afwerken. We hebben eindelijk nog een keer de kans om uit te slapen want we moeten ons maar om twaalf uur melden voor onze tocht. We hebben vandaag weer veel in de camper gezeten, en onze kilometerteller staat al op 1724 Miles (=2760 km)

Geschreven door Nicolas

xxx

Tong uitsteken

04:58 Gepost door femke-van-duyse - in Algemeen | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |