18-07-09

*Gescrhreven door PEter*

Op algemeen verzoek en ook wel een beetje om mijn naam te zuiveren, dit "Geschreven door Peter".  (nu gaan we gegarandeerd door de duizend, Femke) 

Al tijdens het vliegen werden insinuaties gemaakt, als zou ik hebben geslapen, terwijl iedere gedragspsycholoog weet dat het een beproefde methode is om met de ogen lichtjes gesloten een groep te observeren,en dat is tenslotte één van mijn doelstellingen hier (het bijhorende "snoaring noise" is bedoeld om de groep op haar gemak te stellen).  Elke reis in groep begint natuurlijk met het hebben of creëren van een groep.

Vooruit dus maar. De Groep bestaat uit een bont allegaartje en is opgebouwd rond 3 danseressen, die elke gelegenheid te baat nemen om zich te laten fotograferen, 2 would-be reisleiders die met dictatoriale precisie de lijnen uitzetten, een puber met een berenmuts, een aan bijna alles verslaafd Gilleke en 2 ervaren en zeer degelijke kruiers.  Vooral deze laatste hebben het hard te verduren.  Van 's morgens vroeg tot 's avonds laat zeulen zij met rugzakken en brengen zij ook de camper van de ene naar de andere ligplaats.  Is het trouwens slapen in de auto of rondrijden met je bed ?  (aan de nachtverpleegster te zien, gok ik op het tweede)

De camper wordt hier ook wel RV genoemd, Hervé dus.  Niet moeilijk dat wij nooit beste vrienden zullen worden .  De buitenkant is nochtans veelbelovend, maar éénmaal binnengekomen, lijkt het alsof we op de set van "Honey, I shrunk the camper" zijn terechtgekomen.  Ach, een glaasje wijn brengt dan wel soelaas zeker. Je hebt de keuze; uit een koffietas of een plastic beker L  Gelukkig had ik wat dat betreft de ideale voorbereiding gehad op Werchter (en we hadden dus inderdaad toch onze bonnetjes nog rustig kunnen opdrinken, Silke en oom Bart).  Ook wat het eten betreft trouwens. 

Een zeker Alcatraz-gevoel is hier  nooit ver weg, al waren de criminelen die daar zaten toch van een iets erger kaliber dan de meeste van ons hier in de Groep.  De gevangenen leefden daar ook in cellen van 2 bij 3, en verschillenden onder hen vertelden (zij die het nog konden navertellen) dat je uiteindelijk één wordt met je cel. Er is dus nog hoop, Hervé.

Verder stelt de Groep het goed en heeft zij zich opvallend goed aangepast aan het leven in de US.  Leven zoals de Amerikanen in Amerika is hier geen loze kreet meer.

Geschreven door een tevreden begeleider

yos0500001

07:37 Gepost door femke-van-duyse - in Algemeen | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |

* Dag 13: quadtocht -Capitol Reef (16 juli) *


Deze morgen moesten we al terug vroeg uit de veren ( gelukkig kon de familie Van Duyse het deze keer wel laten zich te verslapen!) om te rijden richting Capitol Reef. Na twee en een half uur kwamen we aan op een kleine camping met een nog kleiner zwembad! Camping na camping verkleint ons zwembad, we krijgen al het gevoel dat we op het einde gewoon geen zwembad meer overhouden! We aten gezellig samen ons middagmaal op, en begaven ons terug naar de camper voor een tien minuten durende tocht naar een verhuur kantoor voor quads. Door ons oneven aantal en de het feit dat er maar vier personen met en rijbewijs zijn besloten we al snel om drie quads en een jeep te huren! Jammer genoeg kregen we daar te horen dat we met de quads en de jeep Capitol Reef niet konden bezoeken. Dat was vooral voor de volwassenen onder ons toch wel een kleine teleurstelling. We pasten er een mouw aan, we besloten dat we morgen een bezoekje zouden brengen aan Capitol Reef  en dat we vandaag gewoon met de quads door Sand Creek zouden rijden. De quadtocht verliep met ups en downs, en neem die downs maar heel letterlijk! Op en bepaald moment moesten we de jeep achterlaten omdat de wegen niet goed meer lagen. Daar reden we gewoon ieder om beurt een beetje rond, ook namen Femke, Nicolas, Maaike en Aline het stuur even over, Nicolas belandde daarbij in een klein gootje en ook Aline verloor even de controle en belandde in de berm maar dat viel (gelukkig) niet te merken aan de quads! We brachten ze smetteloos en vol trots terug. Peter ging samen met Aline, en Geertrui ging samen met Femke de baan nog even op waar Peter al gauw een snelheid haalde van 53 miles/uur ( zo’n 85 km/uur!).  We namen nog snel en frisse duik in het zwembad, en genoten van een (niet zo) heerlijk avondmaal.  ’s Avonds zaten we nog even gezellig buiten te genieten van de warme buitenlucht en gingen (redelijk) vroeg naar bed want morgen wordt een heel vermoeiende dag!
geschreven door Maaike en Aline

xxx
Lachen

yos0500001_1      cr0840002

04:25 Gepost door femke-van-duyse - in Algemeen | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

17-07-09

* Dag 12: Bryce Canyon (15 juli)*

Hallo allemaal,

De ochtend begon voor de familie Van Duyse iets later dan gepland aangezien ze hun (on)bewust overslapen hadden. De zonen Van Oevelen konden hier helemaal niet mee lachen. Hun mama had zo haar best moeten doen om ze op tijd en tegen hun goesting uit hun bed te krijgen en nu bleek dat ze zeker nog een half uur langer hadden kunnen slapen. Terwijl de luie familie een ontbijt nam ging Christel om postzegels zodat we kaartjes zouden kunnen schrijven.

Een uurtje later dan voorzien, vertrokken we dan toch nog naar de Bryce Canyon, dit was slechts 10 minuutjes rijden van aan onze camping, die trouwens reuze groot is. We kwamen aan de ingang waar ze ons vertelden dat we nog maar een klein eindje met onze camper verder mochten aangezien er gisteren bosbranden waren geweest.  We plaatsten onze camper op een parking en propten ons allemaal in een shuttel.  Aan het sunset point stapten we uit en begonnen we aan de Navayo trail. Deze wandeling bracht ons naar zeer machtige plaatsjes! De eerste helft van de wandeling, het afdalen in de canyon dus, verliep zonder enig probleem. Buiten het feit dat de mannen de vele, langdradige fotoshoots stilletjes aan wel beu werden. We zagen echt prachtige landschappen! Helemaal beneden haalden we onze pic nic uit en gingen gezellig op een boomstam lunchen. Het was ons al opgevallen dat de Bryce Canyon een zeer toeristische trekplijster voor vlamingen was. Na twintig minuten pauze begonnen we aan onze klim terug naar boven en net nu begon de zon weer zeer fel te schijnen. En ja, we moeten allemaal toegeven dat het zwaar was onze terugtocht. Natuurlijk bereikten alle vijf de jongeren ruim 10 minuten voor de volwassen de top! Na even uitgepuft te hebben stapten we nog naar het sunrise point waar we weer overweldigd werden door een prachtig uitzicht. We gingen op zoek naar een shuttel die ons terug kon brengen maar dronken eerst nog iets lekker fris.

Op de terugweg wou Aline bij Maaike in de camper zitten, aangezien ze elkaar anders 10 minuten niet zouden zien, maar dit liep mis. Het ijzeren trapje om op het bed te geraken ligt altijd boven op een kast en jullie kunnen het wel al raden zeker, dit viel naar beneden en belandde op het hoofd van Aline en op het hoofd en het oor van Maaike. Ik denk dat we blij mogen zijn dat ze niet al te veel hersenen hebben want anders was er vast niet meer veel van over. Nee, grapjen hé, er zijn wel wat traantjes gevloeid en even vreesden we toch voor een hersenschudding. Maar de sterke meisjes besloten om gewoon verder te gaan en dus namen we een frisse duik in het zwembad. Toch waren sommigen van ons net iets meer te vinden voor een zalig warm brubbelbad. Het lezen na het zwemmen was niet echt een groot succes aangezien er grote wolken voor de zon hingen die de temperatuur sterk naar beneden haalden.

Rond half negen gingen we eten in het restaurant aan de camping, we moesten zeker een kwartiertje stappen voordat we er waren. Na het eten moesten we dringend nog enkele inkopen doen in de winkel naast het restaurant die maar liefst tot 10 uur open was.  Met onze handen vol zakken zochten we in een doolhof van campers de onze terug. De vrouwen zaten bijna een “straat” te ver maar werden gelukkig gered door superman Koen. Tot hiertoe was Maaike heel vrolijk geweest maar toen ze in de camper kwam werd ze plots misselijk en lijkbleek. Misschien had ze toch een beetje last van de slag op haar hoofd? Moeke besloot dat Maaike beter een nachtje beneden kon slapen.

Na weeral een sportieve maar vermoeiende dag zochten we allemaal ons nestje op en vielen we allemaal in slaap!

Geschreven door Femke

 xxx

Zoenen

06:17 Gepost door femke-van-duyse - in Algemeen | Permalink | Commentaren (6) |  Facebook |

*enkele prentjes*

yos0460001_2lv3120001

 

 

 

 

 yos0980001

 

 

 

 

 

 

 

zion1220001

05:14 Gepost door femke-van-duyse - in Algemeen | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

16-07-09

*Dag 11: Zion (14 juli)*

Vannacht sliepen de jongens bij hun mama en papa, de drie meisjes op één kamer zodat Geertrui en Koen het rijk voor zich alleen hadden. We willen niet weten wat zich daar allemaal heeft afgespeeld…

Om 8 u neemt een ‘wakkere’ Gilles de telefoon op met een heldere ‘hello’ en beantwoordt de wake-up call met een quasi professionele ‘Yes, thank you’. Uit de veren dus!

Vandaag nemen we met spijt in het hart (en dat is nog zwak uitgedrukt) afscheid van Las Vegas. Dit doen we echter in stijl met een uitgebreid ontbijtbuffet in één van de vele restaurants die ons hotel telt. Het zal wellicht een tijdje duren eer we zo’n luxe opnieuw mogen ervaren: de volgende 11 dagen logeren we in de camper. Na een verkwikkend gesprek bij het ontbijt waarbij zowat ieders darmflora (ja oma C., ook die van jou!) de revue passeerde, checkten we rond 10.30 uit.

 

Omdat we de vorige avond unaniem beslisten de Hooverdam links (of rechts) te laten liggen, kon deze ochtend dus iets rustiger starten.

Om 10.45u reden we op de Highway 15 North met de gedachte dat we ooit terugkeren, zoals Femke zei, met een grote lege valies, een tandenborstel en één kleedje (maak er misschien twee van of je staat naakt in de wasserette) ‘to shop the world’.

 

Onderweg verandert het landschap in wat we kennen als canyons. Het echte werk kan beginnen! Kort daarna valt onze frank (of euro of dollar) dat we een tijdszone zijn gepasseerd en dat onze dag nu bijgevolg één uur korter is, alsof we hier nog niet genoeg met ons bioritme hebben geknoeid.

Rond 16u lokale tijd zijn we dan toch in Zion waar in de 19de eeuw de eerste mormoonse kolonisten arriveerden. Nu is het onze beurt om de buurt onveilig te maken…

Bij het ‘Visitor center’ nemen we de shuttlebus tot de ‘Temple of Sinawava’. Van daaruit gaat het te voet verder over een prachtig pad dat de ‘North Fork’ van de Virgin River volgt. Eekhoorns (ondertussen hebben we al door dat die hier het vuil van de straat zijn) vergezellen ons op onze weg.

Waar de canyon vernauwt, eist het water de volledige breedte op en gaan we tot aan ons middel de rivier in, verder stroomopwaarts. Mozes (AKA Femke) leidt de troepen in goede banen maar van het water splijten is vandaag geen sprake. De enige die daartoe een poging doet is onze kleinste stapper die na een ‘slippertje’ nat wordt tot onder zijn oksels!

 

Op onze terugweg horen we ‘geroep’ van een dier. Met de camera in de hand en vastbesloten deze roofvogel op de gevoelige plaat vast te leggen zien we, weerom met behulp van Mozes, een bambi’tje dat zijn moeder kwijt is, zo blijkt wanneer ook van de andere kant van het pad geroep weerklinkt. We werden getuigen van de hereniging van moeder en kind. Een prachtig moment dat bij de dames meerdere ‘Ooooh’s’ uitlokte en bij de mannen een waardeloze imitatie hiervan. Even verderop nog enkele exemplaren compleet mét gewei en onze dag kon niet meer stuk.

 

Ondertussen is het al 19u en moeten we nog een heel eind rijden naar de camping. Het lukt nog om voor de limiet van 20u de tunnel te halen die speciaal voor ons (eigenlijk voor de camper) verkeersvrij wordt gemaakt zodat we netjes in het midden kunnen passeren. Onderweg zien we nog enkele herten en de familie Van Duyse zelfs een groep steenbokken.

Om 21.15u bereiken we de camping nog net voor het donker. En ja hoor… het moest eens gebeuren, een fout van de organisatie, die over het hoofd zag dat onze reservatie voor twee campers was zodat Koen en Geertrui voor één nachtje op de overflowparking zullen logeren. Morgen staan we gewoon weer samen, klaar voor wat waarschijnlijk weer een prachtige dag zal worden!

Geschreven door Christel

xxx

Tong uitsteken

03:20 Gepost door femke-van-duyse - in Algemeen | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

15-07-09

*Dag 10: Las Vegas (13 juli)

Omdat we gisteren maar tegen middernacht in ons hotel waren aangekomen, na ons bezoek aan “Las Vegas Boulevard”, of “The Strip”, hebben we vandaag een beetje langer mogen slapen. Om kwart na negen opgestaan en dan ontbijt genomen in een van de vele restaurantjes van ons hotel. We waren van plan om voor de echte hitte nog een paar winkels te doen in de voormiddag, om tegen de vroege namiddag te gaan bakken aan het zwembad. Het was opmerkelijk “kouder” dan gisteren. Toen we hier gisteren aankwamen was het 111°F(= 44°C)

en vandaag was het volgens onze taxichauffeur máár 106°F(=41°C)! In tegenstelling tot de jacuzzi’s zaten het golfslagbad en het bad met de stroomversnellingen afgeladen vol. Onze ouders wilden rond zes uur het zwembad reeds verlaten omdat ze om zeven uur al het drukke stadscentrum in wilden trekken. Ze leken echt gehaast om dat streefdoel te halen, zelden zo’n stress gezien tijdens onze reis. Toen we klaar waren, en op de taxi stonden te wachten, werd het al een stuk duidelijker. We moesten lang wachten. Vele taxi’s kwamen en gingen, maar geen enkele was bereid om ons mee te nemen. De volwassenen deden geheimzinnig over “het wachten op onze taxi”. Er kwam nog maar eens een limo voorbij, en stopte voor ons. We konden onze ogen niet geloven, onze ouders hadden een rit door Las Vegas in een echte “Stretched Limo” besteld, waar volgens een insider die het kan weten, want schrijvend voor een kwaliteitskrant, Britney Spears ook nog heeft ingezeten.  We zaten gezellig dicht tegen elkaar met ons allen in de limo. We hadden niet veel voetruimte op overschot, maar toch waanden we ons even echte sterren. Sommigen begonnen zelfs al echte “sterallures” te krijgen (van de familie Van Duyse natuurlijk … :p), anderen leken eerder vergane glorie. We hebben de bekendste stukken van Las Vegas gedaan, met als einddoel “The Stratosphere”, het einde van “The Strip”. Onze chauffeur begeleidde ons uit de limo, en we gingen de enorme toren binnen. Iedereen had ondertussen honger, het was toen al half negen, dus besloten we snel iets te eten om niet te veel tijd van onze avond te “verspillen”. Aangezien er in de groep, naast een aantal “big spenders” ook 2 min of meer economisch geschoolden bijzitten, werd een oplossing gezocht die het budget toch nog in evenwicht kon brengen. (’t is niet omdat we in Amerika zitten dat ook wij ons budget volledig moeten laten ontsporen) Ja, ja, McDonald’s bracht redding.  Gelukkig is er in bijna elk gebouw een McDonald’s ter beschikking.   Wat eerst al grappend in de limo werd gezegd, werd keiharde realiteit.  Met de limo naar de McDonald’s, het klinkt vreemd, maar het heeft toch iets.

Daarna zijn we nog naar de mooiste hotels van Las Vegas geweest, en kwamen we een echte Amerikaan tegen met een buik, die zonder overdrijven dikker was dan de gezamelijke buik van ons bloglezend publiek (en dat kan toch ook al tellen).  

 

In het “Circus Circus” hotel genoten we van gratis circusacts, en het “Venetian” hotel was een miniatuur van het echte Venetië. Het is wel spijtig dat onze ouders niet van de gelegenheden gebruik gemaakt hebben om een keer een gokje te wagen in een van de talloze casino’s… Op weg naar huis hadden we nog ontmoetingen op the Strip met achtereenvolgens Jack Sparrow, Spiderman, Batman & Robin en Britney Spears.  Al kan deze laatste ook al in mijn droom zijn geweest…

 

Jammer genoeg moeten we de luxe van ons hotel morgen weer achterlaten om met de camper voort te rijden, verder landinwaarts, de hitte tegemoet.

 

Hoewel we vandaag onze eerste volledige, en tevens onze laatste, dag in Las Vegas zijn, is het vandaag toch onze zevende dag met de camper. Ik denk dat we tevreden kunnen terugkijken op de eerste zeven “camperdagen”. Er is al veel gelachen, we hebben een druk programma maar we proberen het zo rustig mogelijk af te werken. We kunnen alleen maar hopen dat de komende anderhalve week net zo zal verlopen. Zélfs Peter(!!!) heeft de smaak van het groepsleven helemaal te pakken. Hij heeft al een eigen Blogartikel geschreven (zie “Opschudding”), en hij heeft zelfs al drie zinnen gescheven in deze blog … Hij is ook al mee gaan winkelen met de rest, en heeft ook daar een belangrijk aandeel gehad in onze aankopen tot dusver;

 

* Een strooien hoed

* Een paar flessen wijn

* Een kurkentrekker

* 4 potten “Nutella”

Geschrevn door Nicolas (en een beetje Peter)

xxx

Tong uitsteken

18:08 Gepost door femke-van-duyse - in Algemeen | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

14-07-09

*Dag 9: Las Vegas (12 juli)*

Weer op tijd uit de veren, wat na het late diner van gisteren niet zo eenvoudig is.

Om 9.45u verlaten we de KOA-camping Calico in Barstow om onze tocht naar Las Vegas te beginnen. We rijden enkele uren door de woestijn en als je het raampje even open doet om een foto te maken slaat de verzengende hitte je in het gezicht. We passeren nu weer dorre vlaktes met hier en daar een plukje gras dan weer vlaktes met hier en daar een minipalmboompje of hier en daar een yucca?boompje, vervolgens zandvlaktes waarin je luchtspiegelingen ziet en dan weer dorre, stenige heuvels. Het woord “woestijn” dekt dus verschillende ladingen. Rond 13u arriveren we in Las Vegas en meteen melden we ons aan in een fout hotel. Gelukkig ligt dit hotel vlakbij ons hotel Mandalay Bay, zodat de omzwervingen in deze warmte beperkt blijven. We denken bij het inchecken even dat we op een luchthaven terecht zijn gekomen, zo groot is de incheckbalie. We zwerven door het hotel, op zoek naar onze kamers en even later op zoek naar het zwembad. Big, big, big … en massa’s mensen. Iedereen wil een verfrissende duik nemen in het golfslagzwembad. Je laten meedrijven in de snel stromende rivier heeft ook zijn charme. Hier krijgen we zomaar een grote zwemband toegestopt van iemand die hem niet meer nodig had. Naast deze zwembaden zijn er ook nog enkele rustige zwembaden aanwezig en een keiwarme jacuzzi. Keuze genoeg dus. Natuurlijk pikken we ook een straaltje zon mee op het strand aan het golfslagbad. Jawel, er werd hier een strand aangelegd!

En ’s avonds de strip op natuurlijk. We lopen langs de meeste wonderlijke en majestueuze hotels die je je kan inbeelden. Luxor heeft even de sphinx, een piramide en een obelisk overgebracht, New York New York installeerde een roetsjbaan aan het hotel, Excalibur ziet eruit als een sprookjesstad, Paris bracht de eiffeltoren en de arc de triomphe naar hier en ga zo maar door. En natuurlijk overal casino’s en gokautomaten. Bijna hebben we 1000 dollar boete aan ons been omdat we foto’s nemen en met de kinderen aan de goktafels blijven staan! Doorlopen dus! Nadat we de prachtige fonteinenshow voor het hotel Bellagio hebben bewonderd nemen we een taxi terug naar ons hotel, want ondertussen lopen er al twee op blote voeten en het is tijd voor de gokverslaafde Gilles om zijn bedje op te zoeken.

 

Geschreven door Geertrui.

xxx

Lachen

00:58 Gepost door femke-van-duyse - in Algemeen | Permalink | Commentaren (6) |  Facebook |